‘Monica?’ vroeg ik haar. ‘Ja?’ antwoordde Monica. Monica, een klein gezet vrouwtje met een raspende stem waar Amy Winehouse aan zou kunnen tippen, kwam het kleine kopieerhok binnen schuifelen. Ik bekeek haar eens goed. Haar hoge haar, in een verlepte knot en verknipte highlights, haar hangende onderkin met een verstopte piercing ergens in het midden.
Teksten als ‘Dat ik daar ooit mee getrouwd ben geweest…’ en ‘Zou die piercing omhoog gekropen zijn na al die jaren? Vunzig als het wel zo was’ spookten door mijn hoofd. Haar pas geëpileerde wenkbrauw klopte niet. De mijne ook niet meer. Iets waar zij nu vast ook aan dacht.

Vorige week, bedrijfsuitje. Iedereen lam op de vloer, kotsende baas, en giechelende koffiejuffen. Ik aan de bar met Inge over mijn schouder hangend, en Monica ergens tussen de hoopjes kantoorheren. Weg was ik. Zelfs Frits Sissing en Marcus Miller onderscheiden was een te zware klus, ondanks dat Karen, mijn baas, het zo lief vroeg. Dacht ik.

Twee ochtenden later, spiegel, badkamer. Weg was hij. Mijn wenkbrauw. Over de grond kruipend om hem op te pakken met de gedachte dat het altijd een aanplaksnor was geweest op de verkeerde plek.
Facebook/Youtube diezelfde ochtend. Nuchtere collega’s proberen houvast te krijgen tussen de massa bezopen kantoorheren. *Ratsj* Weg wenkbrauw.

‘U vroeg me iets, mijnheer?’

‘Laat maar.’

Tweet dit